In het asiel zitten twee agapornissen die duidelijk laten zien waarom ze lovebirds worden genoemd: ze zijn onafscheidelijk, kletsen de hele dag tegen elkaar en doen alles samen. Nou ja… bijna alles. Eén van de twee heeft namelijk een iets te enthousiaste manier van communiceren: hij gebruikt zijn snavel net iets vaker dan sociaal wenselijk is. Laten we zeggen dat hij vindt dat woorden overschat worden.
Zijn partner is het rustige type, kijkt soms een beetje alsof hij wil zeggen: “Ik ken hem ook niet hoor.” Maar samen vormen ze een hecht duo dat elkaar perfect aanvult. Ze horen echt bij elkaar en worden daarom alleen als setje geplaatst.
De bijtgrage helft van het duo heeft simpelweg wat heropvoeding nodig. Met geduld, duidelijke grenzen en een beetje ervaring met vogels komt dat helemaal goed. Hij is niet agressief — hij heeft gewoon een… eh… expressieve persoonlijkheid. En eerlijk is eerlijk: het maakt hem ook wel weer charmant.